کلا خاص تشریف داریم. یعنی اگر کار مملکت در بسیاری موارد پیش نمی رود مال این است که هشتاد میلیون کنار هم ردیف شده ایم یکی از یکی خاص تر! همه متفاوت، همه ویژه، همه... حالا بین ما هشتاد میلیون نفرخاص، یک عده اسپشیال هستند سه نبش و اوکازیون. این ها یک پُز روشنفکری الکی(بخوانید ادا. دخلی هم به میزان روشنایی و تاریکی فکرشان ندارد)دارند که در نوع خودش کلی اسباب خنده است اما معلوم نیست چرا خودشان جدی اش می گیرند. این (بعضی از ما خاص ها)خیلی بی ادبی ست و خیلی افت دارد و خیلی گناه کبیره و ذنب لایغفر است اگر صبح مثل بقیه ساعت هفت و هشت بیدار شوند چون خاص هستند زیر دوازده، یک در مرام شان نیست.

خب البته طبیعی است،دیشب را حدود چهار صبح خوابیده اند. چه کرده اند؟بیایید یک روز خاص را مرور کنیم: با خلق سگی از خواب بیدار می شوند. دلیلی هم ندارد اما چون فقط احمق ها و کم شعورها و نافهم ها و ... با حسی خوب و نگاهی تازه به دنیا از خواب برمی خیزند، این ها که خاص هستند محض تفاوت و ابراز دانستگی و فخر و مباهات به عالم امکان که بعله ما قدم برهستی گذاشته و متفاوتیم، با رویی ترش و دژم و بی حوصله و بی حال ساعت یک بعد از ظهر،صبح را شروع می کنند.سیگاری می گیرانند. این سیگار روشن کردن ناشتا مال خاص ترترهاست.آن ها که کمی خاص هستند سیگار را بعد از صبحانه روشن می کنند. بعد که سیگار تمام شد پوزخندی به عالم هستی و حومه می زنند،سری تکان می دهند به نشانه ی تاسف برای تمام بشریت بی شعور حمال. زیر لب می گویند دهنم مزه ی الاغ گرفت. یک آت و آشغالی به یک دست و آب زیپویی به دست دیگر گرفته ادای خوردن در می آورند(این اصطلاحات مال خودشان است. من بی تقصیرم) بالاخره یک کاری می کنند آن کار هرچه باشد طی انجامش خطاب به خود یا سایرین مدام از این اصطلاحات استفاده می کنند:اوه شِت حیرت انگیزه شاک شدم(سابقا مردم شوکه می شدند یا دست بالا شوک می شدند الان مد است. یک عده "شاک"می شوند. گویا با کلاس تر است. .
.
#کتاب_چه_قدر_خوبیم_ما
#ابراهیم_رها